آخر سر توی دریای حسرت هامون غرق میشیم.مطمئنم.

زندگی مان شده پشم و حسرت اینکه پشم کسی و چیزی نیستیم و حسرت همه چیز و همه کس را داریم.
آدمهای تخمی دلشون واسه بوی عرق تن کسی تنگ میشه.
مکسین اسپارکل هورس خار آدم را میگاید لامنت آرال هم همینطور تتود من کویل هم به همچنین. باید یه کلکسیون جمع کرد از آهنگ هایی که خار آدم را میگایند.
با همه آدمها نمیشه پنج ساعت توی پارک نشست و سیگار کشید و آب آلبالو خورد و هیچ کاری نکرد دقیقن هیج کاری.حتی نمیشه واسه همه توضیح داد چون زرتی میپرسن خب بعدش چیکار میکنین.
فیلم God Is Great, I'm Not را ببینید.خل خلی است مثل دارجلینگ لیمیتد و آدری تاتو دارد که واسه دیدن هر فیلمی بهترین دلیل است.
آقای مارتین مک نمیدونم چی شما الان خدای جدید منی.بخاطر اینکه فیلم ششلولت از در بروژت هم بهتر بود.نیم ساعته ویران کردی ما را.

- و سینما وقتی مرد که یه انی امروز برگشت گفت بدو لولا بدو نسخه کپی شده و بنجل شانس کور کیشلوفسکی ئه.آخه مرتیکه کیشلوفسکی حتی تخم منم نیست چه برسه به فیلمساز فلسفی یا خفن بودن یا حتی مقایسه اش با تام تیک ور و هال هارتلی.
- دکور مراسم اسکار جدن خفن بود من تو کفش ام و موندم چطوری این دکور ول دادن.همینطوری بی ربط.خاستم یه زری زده باشم.
-درباره الی دیدم بالاخره.راجبه اینکه بهترین فیلم سینمای ایران بود و اینکه برای من یه چیزی بود در حد بازگشت و بنیشمنت حرفی نمیزنم چون اصولن نمیتونم واسه چیزایی که دوسشون دارم دلیل بیارم و ازشون حرف بزنم.فقط میخام بگم منی که نزدیک دو-سه سال بود توی تخمی ترین اتفاقات گریه ام نگرفته بود و حتی وقتی خودم میزدم که گریه کنم یه قطره اشک هم در نمیومد از چشمام تو یه سکانس این فیلم از شدت استرس رسمن گریه ام گرفت.من دیوانه فیلمایی ام که آدم له میکنن.فیلمایی که که به تماشاگر باج نمیدن و وظیفه خودشون نمیبینن که تماشاگر حس قشنگ پیدا کنه بعد از فیلم.فیلمایی که وقتی تموم میشن نتونی از جات بلند بشی از بس که تو طول فیلم مشت خوردی ازش.مثه بازیهای مضحک. درباره الی همچین فیلمی بود.
(کاش یک بلاگ خفن و درس حسابی داشتم.خفن و درس حسابی نیستم پس بلاگ خفن و درس حسابی هم ندارم)